Υπάρχει ένας δρόμος που δεν χαράζεται πάνω στη γη. Δεν έχει πινακίδες, χιλιόμετρα ούτε προορισμό. Είναι ο δρόμος εκείνων που κάποτε έγιναν αστέρες -και μαζί με τη λάμψη τους απέκτησαν το παράξενο προνόμιο να τους κοιτούν όλοι.
Στην αρχή υπάρχει το φως. Ύστερα έρχεται το πλήθος, τα βλέμματα, οι φωτογραφίες, τα ονόματα που επαναλαμβάνονται μέχρι να μοιάζουν μεγαλύτερα από τον άνθρωπο που τα κουβαλά. Η φήμη κατασκευάζει ένα δεύτερο πρόσωπο: εκείνο που γνωρίζουν οι άλλοι.
Κι εκεί αρχίζει η παγίδα.
Ο διάσημος άνθρωπος δεν ζει πια μόνο τη ζωή του. Ζει και την εικόνα της. Κάθε κίνηση γίνεται θέαμα, κάθε σιωπή ερμηνεία, κάθε αδυναμία είδηση. Η ιδιωτικότητα γίνεται πολυτέλεια και η μοναξιά μπορεί να μεγαλώνει ακριβώς όσο μεγαλώνει το πλήθος.
Οι αστέρες της εποχής μας μοιάζουν με ουράνια σώματα που πρέπει διαρκώς να λάμπουν. Κανείς δεν αγοράζει εύκολα το σκοτάδι τους. Το κοινό θέλει το φως, η αγορά θέλει την εικόνα, η δημοσιότητα θέλει την επόμενη εμφάνιση.
Κι όμως, κάτω από τα φώτα υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που κάποτε ονειρεύτηκε απλώς να τον αγαπήσουν, να τον ακούσουν, να τον δουν.
Ίσως αυτή να είναι η πιο παράξενη ειρωνεία της δόξας:
όσο περισσότεροι σε κοιτούν, τόσο δυσκολότερο γίνεται να σε δει κάποιος πραγματικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου