Κοιτάζουμε τα αστέρια και νομίζουμε πως βλέπουμε το φως. Ίσως όμως βλέπουμε τον χρόνο.
Κάθε λάμψη έρχεται αργά. Διασχίζει το σκοτάδι για χρόνια, αιώνες, χιλιετίες, ώσπου να συναντήσει ένα ανθρώπινο βλέμμα. Εκεί, για μια στιγμή, το άπειρο γίνεται ορατό. Κι ας έχει ίσως ήδη σβήσει η πηγή του.
Παράξενο: μπορεί να έχει πεθάνει αυτό που μας φωτίζει.
Ίσως αυτή να είναι η πιο κρυφή αλήθεια του ουρανού. Τίποτε δεν φτάνει σε εμάς ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνει. Ζούμε πάντοτε λίγο μετά. Το παρόν είναι μια καθυστερημένη συνάντηση με ό,τι υπήρξε.
Και ο άνθρωπος;
Κι αυτός αφήνει πίσω του φως.
Ένα βλέμμα που θυμόμαστε όταν το πρόσωπο έχει χαθεί. Μια φράση που επιστρέφει χρόνια αργότερα. Ένα άγγιγμα που εξακολουθεί να υπάρχει χωρίς το χέρι. Η μνήμη είναι ίσως το δικό μας αστρικό στερέωμα: ένας ουρανός όπου επιβιώνουν πράγματα που ο χρόνος έχει ήδη πάρει.
Γι’ αυτό το σκοτάδι δεν είναι ποτέ εντελώς σκοτεινό.
Κάπου ταξιδεύει ακόμη κάτι που δεν γνωρίζει πως το περιμένουμε.
Και ίσως η ζωή να είναι ακριβώς αυτό: να προχωράς μέσα στη νύχτα, χωρίς βεβαιότητα πως υπάρχει φως μπροστά σου, ενώ όλο το διάστημα φωτίζεσαι από πράγματα που έχουν ήδη χαθεί.
Τα αστέρια δεν υπόσχονται αιωνιότητα.
Μόνο μια παράταση της παρουσίας.
Κι αυτή η παράταση, μέσα στο αχανές σκοτάδι, ίσως είναι ό,τι ονομάζουμε μυστική λάμψη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου