Το συντριβάνι δεν οδηγεί το νερό πουθενά. Το σηκώνει μόνο για να το αφήσει να επιστρέψει. Μια μικρή εξέγερση απέναντι στη βαρύτητα, ένας κύκλος που μοιάζει με κίνηση ενώ στην πραγματικότητα είναι επιστροφή.
Το νερό ανεβαίνει, λάμπει για μια στιγμή στον αέρα και ύστερα πέφτει στη λεκάνη του, ξαναγίνεται νερό, ξανασηκώνεται. Δεν υπάρχει αρχή ούτε τέλος· μόνο η επανάληψη της ροής. Κι όμως, κάθε σταγόνα που πέφτει είναι διαφορετική, όπως διαφορετική είναι κάθε στιγμή που νομίζουμε πως επαναλαμβάνεται.
Γύρω του οι άνθρωποι περνούν, βιάζονται, χάνονται στους δρόμους. Το συντριβάνι μένει στη μέση, σαν ένα ήσυχο κέντρο μέσα στην αδιάκοπη μετακίνηση της πόλης. Δεν ταξιδεύει, αλλά κινείται. Δεν φεύγει, αλλά αλλάζει.
Ίσως έτσι να είναι και η ζωή: όχι ένας δρόμος προς τα εμπρός, αλλά μια συνεχής επιστροφή στον εαυτό μας, με κάτι κάθε φορά να έχει αλλάξει.
Και το νερό συνεχίζει να πέφτει. Σαν να ξέρει πως η επιστροφή δεν είναι το αντίθετο της πορείας· είναι η μορφή που παίρνει η πορεία όταν δεν έχει πια πού αλλού να πάει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου