Τα αισθήματα σπάνια έρχονται μόνα τους. Η χαρά κουβαλάει κάπου μέσα της τη σκιά της λύπης, όπως η πίκρα κρατάει στο βάθος μια μικρή επιθυμία για γλύκα. Ίσως γι’ αυτό ορισμένες στιγμές δεν μπορούμε να τις ονομάσουμε ούτε ευτυχισμένες ούτε δυστυχισμένες. Είναι γλυκόπικρες· σαν κάτι που τελείωσε αλλά δεν έπαψε να υπάρχει.
Υπάρχουν άνθρωποι που τους θυμόμαστε όχι επειδή έμειναν, αλλά επειδή έφυγαν. Δρόμοι που πονάνε επειδή κάποτε τους περπατήσαμε με χαρά. Τραγούδια που μας γυρίζουν πίσω όχι στην εποχή τους, αλλά στον άνθρωπο που ήμασταν όταν τα ακούσαμε για πρώτη φορά. Η μνήμη έχει αυτή την παράξενη οικονομία: δεν κρατάει τα πράγματα όπως έγιναν, αλλά όπως χρειάζεται να τα θυμόμαστε για να συνεχίσουμε.
Κι έτσι η ζωή προχωράει ανάμεσα σε δύο γεύσεις. Στη γλύκα αυτού που υπήρξε και στην πίκρα αυτού που δεν μπορεί να ξαναγίνει. Ίσως όμως εκεί, ακριβώς ανάμεσα στις δύο, να βρίσκεται η πιο αληθινή γεύση της ζωής: εκείνη που δεν ζητά να ξεχάσει ούτε να επιστρέψει, μόνο να θυμάται χωρίς να σταματά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου