Το άλογο της άμαξας δεν διάλεξε ποτέ τον δρόμο. Τον έμαθε.
Προχωρούσε εκεί όπου έδειχναν τα χαλινάρια, με τον ρυθμό που επέτρεπε το φορτίο και μέχρι εκεί που άντεχαν τα πόδια του. Πίσω του η άμαξα, μπροστά του ο δρόμος, κι ανάμεσά τους εκείνο το λεπτό δέρμα των λουριών που έκανε την υποταγή να μοιάζει με καθήκον.
Ίσως έτσι αρχίζει η συνήθεια του ανθρώπου να θεωρεί φυσιολογικό αυτό που τον δεσμεύει. Δεν χρειάζονται πάντα αλυσίδες. Αρκεί ένα λουρί που το φοράς τόσο καιρό, ώστε κάποτε να ξεχνάς πως είναι λουρί.
Κι η άμαξα γεμίζει. Με υποχρεώσεις, φόβους, λογαριασμούς, προσδοκίες, μικρές ανάγκες που έγιναν μεγάλες και μεγάλες ανάγκες που βαφτίστηκαν επιθυμίες. Το άλογο συνεχίζει. Δεν ρωτά πόσο βαριά είναι η άμαξα. Ρωτά μόνο αν πρέπει ακόμη να προχωρήσει.
Μέχρι που κάποια στιγμή ο δρόμος τελειώνει ή, ίσως, αρχίζει να φαίνεται πως δεν ήταν ποτέ ο δικός του δρόμος.
Τότε δεν χρειάζεται να σπάσει την άμαξα. Χρειάζεται μόνο να σταθεί.
Γιατί η πιο δύσκολη εξέγερση δεν είναι να τρέξεις προς την ελευθερία.
Είναι να πάψεις να τραβάς αυτό που κάποιος άλλος αποφάσισε ότι πρέπει να κουβαλάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου