Η διεκδίκηση αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η συνήθεια της παραίτησης. Δεν χρειάζεται να υψωθεί η φωνή· αρκεί κάποτε μια εσωτερική άρνηση να συνεχίσει κανείς να σκύβει το κεφάλι μπροστά σε αυτό που του παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο. Γιατί πολλά από όσα ονομάζουμε μοίρα δεν είναι παρά παλιές συμφωνίες που κανείς δεν θυμάται ποιος υπέγραψε.
Διεκδικεί ο άνθρωπος τον μισθό του, τον χρόνο του, την ελευθερία του, τον έρωτά του, τη θέση του στον κόσμο. Μα βαθύτερα διεκδικεί κάτι λιγότερο ορατό: το δικαίωμα να μην ορίζεται από την δύναμη των άλλων. Να μη γίνει εργαλείο, αριθμός, καταναλωτής, ψήφος, σώμα διαθέσιμο, σιωπή χρήσιμη. Κάθε διεκδίκηση κρύβει μέσα της μια μικρή εξέγερση απέναντι στην ιδέα ότι η αξία μας μπορεί να καθοριστεί από μια ξένη ζυγαριά.
Κι όμως, η διεκδίκηση έχει ένα παράδοξο. Για να κερδίσεις κάτι, πρέπει πρώτα να πιστέψεις πως σου ανήκει το δικαίωμα να το ζητήσεις. Εκεί βρίσκεται ίσως η πιο δύσκολη μάχη: όχι απέναντι σε εκείνον που αρνείται, αλλά απέναντι στη φωνή μέσα μας που έχει μάθει να λέει «δεν πειράζει». Ένα «δεν πειράζει» επαναλαμβανόμενο για χρόνια μπορεί να γίνει ολόκληρη ζωή.
Γι’ αυτό η διεκδίκηση δεν είναι πάντοτε σύγκρουση. Μπορεί να είναι ένα βήμα πίσω από εκεί που σε έβαλαν, ένα βλέμμα που δεν χαμηλώνει, μια πόρτα που δεν κλείνεις, μια λέξη που επιμένεις να προφέρεις ενώ όλοι γύρω σου την έχουν ξεχάσει. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ξαναβάζει το σώμα του μέσα στα όριά του και λέει: μέχρι εδώ.
Ίσως τελικά να μη διεκδικούμε πράγματα. Διεκδικούμε τον εαυτό μας μέσα στα πράγματα. Και κάθε φορά που αρνούμαστε να πουληθεί, να σιωπήσει ή να μικρύνει, κάτι αόρατο αλλάζει θέση στον κόσμο. Γιατί η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται. Κάποτε πρέπει να την τραβήξεις πίσω από τα χέρια εκείνων που την κρατούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου