Ο βαθύτερος συμβολισμός της πεταλούδας.

Ίσως η ζωή να είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση με τη βαρύτητα. Γεννιόμαστε στη γη, μεγαλώνουμε μέσα στο βάρος της, κι ύστερα κάτι μέσα μας επιμένει να σηκώνεται.

Σαν μια μικρή πεταλούδα που πετά στα λουλούδια ψάχνοντας γύρη.

Τόσο λίγο σώμα απέναντι στον κόσμο. Δυο φτερά σχεδόν διάφανα, ένα χρώμα που τρεμοπαίζει και χάνεται. Πετά χωρίς να απομακρύνεται πραγματικά από τη γη, σαν να την αγγίζει μόνο για να θυμηθεί πως μπορεί να φύγει.

Κι εμείς κουβαλάμε. Χρόνια, πρόσωπα, ονόματα, απώλειες. Κι εκείνους που υπήρξαμε κάποτε.

Ύστερα ένα τραγούδι. Ένα άρωμα. Το φως ενός απογεύματος πάνω σ’ έναν τοίχο.

Και κάτι ανοίγει. Σαν τα φτερά της πεταλούδας.

Δεν επιστρέφει η στιγμή. Επιστρέφει το αίσθημά της. Ένα πρόσωπο χωρίς πρόσωπο, μια φωνή χωρίς λέξεις, ένα καλοκαίρι που έχει μείνει μόνο ως φως. Η μνήμη φτερουγίζει εκεί όπου η πραγματικότητα έχει ήδη φύγει.

Κάποτε ήταν κάμπια.

Ανάμεσα στις δύο μορφές, σκοτάδι.

Ένα κουκούλι κλειστό στον κόσμο. Μέσα του κάτι παλιό διαλύεται. Κάτι άλλο περιμένει ακόμη να αποκτήσει σχήμα.

Κανείς δεν είδε τη μεταμόρφωση. Ίσως ούτε εκείνη.

Κι εμείς έτσι αλλάζουμε. Κάποια πράγματα στενεύουν μέσα μας, κάποια πρόσωπα απομακρύνονται, κάποιοι φόβοι χάνουν το βάρος τους. Κοιτάζουμε τον καθρέφτη και αναγνωρίζουμε το πρόσωπο, όχι όμως πάντα εκείνον που κατοικεί πίσω του.

Τα φτερά δεν είναι πανοπλία.

Είναι η έκθεση.

Η ομορφιά τους δεν κρύβει την ευαλωτότητα· γεννιέται μαζί της. Κι ίσως γι’ αυτό η μνήμη πονά. Επειδή δεν είναι κλειστή. Επειδή ένα παλιό τραγούδι μπορεί ακόμη να βρει μια χαραμάδα. Επειδή ένας άνθρωπος που έφυγε μπορεί να επιστρέψει για μια στιγμή όχι ως εικόνα, αλλά ως αίσθηση.

Αγαπήσαμε ό,τι θυμόμαστε.

Και ό,τι αγαπήσαμε άφησε πάνω μας ένα λεπτό σημείο, σχεδόν αόρατο, απ’ όπου ο χρόνος μπορεί ακόμη να μας αγγίζει.

Κάπου εκεί, ανάμεσα σε αυτό που χάθηκε και σε αυτό που έμεινε, υπάρχει ίσως η πιο παράξενη μορφή της μνήμης: όχι η επιστροφή του παρελθόντος, αλλά η επιστροφή εκείνου που υπήρξαμε μέσα του.

Ύστερα όλα ησυχάζουν.

Μένει μόνο μια ανεπαίσθητη μετατόπιση μέσα μας -σαν κάτι που δεν βλέπεις, αλλά ξέρεις πως πέρασε.

Σαν ένα φτερό που, κάπου βαθιά, εξακολουθεί να θυμάται πώς είναι να πετά.