Τίποτε δεν κρατά για πάντα.
Ούτε το καλοκαίρι, ούτε η νεότητα, ούτε ένας έρωτας, ούτε μια Κυριακή. Κι όμως, ίσως ακριβώς γι’ αυτό αποκτούν αξία.
Έχουμε μάθει να φοβόμαστε το εφήμερο, σαν να είναι συνώνυμο του ασήμαντου. Θέλουμε τα πράγματα να διαρκούν για να πιστέψουμε πως άξιζαν. Να κρατήσουμε τη στιγμή, να παγώσουμε τον χρόνο, να κάνουμε τη χαρά μόνιμη. Μα η ζωή δεν είναι μουσείο. Δεν διατηρεί τα πάντα. Τα αφήνει να περνούν.
Και ίσως το νόημα δεν βρίσκεται στο να κρατήσεις κάτι για πάντα, αλλά στο να είσαι πραγματικά εκεί όσο διαρκεί.
Αυτό είναι το παράξενο μάθημα της Κυριακής.
Η Κυριακή μοιάζει με παρένθεση μέσα στον χρόνο. Δεν παράγει, δεν βιάζεται, δεν απαιτεί. Για λίγες ώρες ο άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει πως η ζωή μετριέται με υποχρεώσεις, προθεσμίες και αποδόσεις. Ένα τραπέζι, ένας καφές, ένας περίπατος, λίγη μουσική, ένα παγωτό που λιώνει αργά στο χέρι.
Και ξαφνικά το εφήμερο αποκτά νόημα.
Το παγωτό, άλλωστε, γνωρίζει κάτι που εμείς δυσκολευόμαστε να αποδεχθούμε: η απόλαυση δεν χρειάζεται να είναι αιώνια για να είναι πραγματική. Λιώνει ακριβώς επειδή είναι παγωτό. Αν δεν έλιωνε, θα έπαυε να είναι αυτό που είναι.
Ίσως έτσι συμβαίνει και με τη ζωή.
Δεν αγαπάμε κάτι επειδή θα μείνει για πάντα. Το αγαπάμε επειδή υπήρξε. Επειδή πέρασε από τη ζωή μας και για λίγο την έκανε διαφορετική.
Η Κυριακή τελειώνει. Έρχεται η Δευτέρα, με τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τον θόρυβο και την επιστροφή στην κανονικότητα.
Αλλά η Κυριακή δεν απέτυχε επειδή τελείωσε.
Αυτό ακριβώς ήταν το νόημά της: ότι για λίγο δεν χρειαζόταν να κρατήσει τίποτε.
Ίσως τελικά η τέχνη της ζωής να μην είναι η τέχνη του να κρατάς.
Είναι η τέχνη του να αφήνεις κάτι να περάσει από μέσα σου χωρίς να το αφήσεις να περάσει απαρατήρητο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου