Κάθε φθινόπωρο τα χελιδόνια κοιτούν τον ουρανό σαν να διαβάζουν έναν χάρτη που δεν σχεδιάστηκε ποτέ πάνω σε χαρτί. Ύστερα σηκώνονται. Δεν παίρνουν μαζί τους τίποτε από όσα εμείς θεωρούμε απαραίτητα για ένα ταξίδι· ούτε αποσκευές ούτε προορισμούς γραμμένους σε εισιτήρια. Μόνο ένα σώμα μικρό και μια μνήμη παλαιότερη από τη μνήμη.
Πετούν πάνω από θάλασσες και σύνορα, πάνω από πόλεις που δεν γνωρίζουν τα ονόματά τους και βουνά που δεν έχουν σημαίες. Η απόσταση δεν είναι γι’ αυτά γεωγραφία· είναι μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί, ανάμεσα σε έναν τόπο που αφήνεται και σε έναν άλλον που περιμένει. Κι ίσως γι’ αυτό το ταξίδι τους να μοιάζει τόσο συμβολικό κι ανθρώπινο.
Ο άνθρωπος έφτιαξε δρόμους για να μπορεί να φύγει και σύνορα για να του θυμίζουν πού τελειώνει ο δρόμος. Τα χελιδόνια δεν χρειάζονται ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ο ουρανός τους ανήκει επειδή δεν τον κατέχουν. Πετούν χωρίς διαβατήριο πάνω από τις ίδιες θάλασσες που εμείς χωρίσαμε σε κράτη, χωρίς να γνωρίζουν πως κάποιος αποφάσισε ότι εδώ αρχίζει μια χώρα και εκεί τελειώνει μια άλλη.
Και όμως, το πιο παράξενο δεν είναι ότι φεύγουν. Είναι ότι επιστρέφουν.
Γιατί η επιστροφή δεν είναι απλώς το αντίστροφο της φυγής. Είναι η απόδειξη πως κάπου μέσα στην απόσταση παρέμεινε ένας τόπος ζωντανός. Ένα περβάζι, μια στέγη, μια αυλή, λίγη λάσπη κάτω από τα κεραμίδια. Ίσως η πατρίδα να μην είναι τελικά ένας τόπος αλλά αυτό που μας περιμένει όταν επιστρέφουμε.
Τα χελιδόνια διασχίζουν τον κόσμο χωρίς να τον κάνουν δικό τους. Δεν αφήνουν πίσω τους μνημεία, δρόμους, σύνορα. Αφήνουν μόνο φωλιές. Κι όταν ξαναγυρίζουν, ο ίδιος ουρανός μοιάζει για μια στιγμή να θυμάται.
Ίσως γι’ αυτό κάθε άνοιξη, όταν τα βλέπουμε να επιστρέφουν, δεν κοιτάμε απλώς πουλιά. Βλέπουμε τον μεγάλο συμβολισμό του ταξιδιού τους.
Κοιτάμε κάτι μικρό να διασχίζει την απόσταση και να μας θυμίζει πως δεν είναι όλα όσα φεύγουν χαμένα.
Μερικά ταξίδια γίνονται μόνο και μόνο για να μπορέσει η επιστροφή να υπάρξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου