Η γεύση είναι ένα όριο. Εκεί όπου ο κόσμος παύει να είναι αντικείμενο και γίνεται σώμα. Δεν κοιτάζει, δεν εξηγεί· εισχωρεί. Ένα ίχνος αρκεί για να ξυπνήσει έναν ολόκληρο χρόνο.
Ίσως γι’ αυτό η γεύση να μοιάζει με τη μνήμη. Δεν κρατά το γεγονός· κρατά το αποτύπωμά του. Μια σταγόνα, μια οσμή, η πίκρα στη γλώσσα, κι εκείνο που θεωρούσαμε χαμένο επιστρέφει χωρίς να χτυπήσει την πόρτα.
Κάθε απόλαυση έχει το δικό της σύνορο. Πριν από αυτό βρίσκεται η επιθυμία· μετά, η υπερβολή. Το αλμυρό χρειάζεται την γλύκα του για να αποκτήσει βάθος, όπως η χαρά χρειάζεται τη γνώση της απώλειας για να μην γίνει αφέλεια. Τα αντίθετα δεν ακυρώνουν το ένα το άλλο· κατοικούν το ένα μέσα στο άλλο.
Και ίσως η ζωή να είναι τελικά μια αδιάκοπη δοκιμή των ορίων: πόσο μπορούμε να γευτούμε χωρίς να καταναλώσουμε, πόσο μπορούμε να επιθυμήσουμε χωρίς να γίνουμε σκλάβοι της επιθυμίας, πόσο μπορούμε να κρατήσουμε κάτι πριν το αφήσουμε να φύγει.
Γιατί η γεύση χάνεται τη στιγμή που την ονομάζουμε. Όπως όλα όσα αξίζουν πραγματικά, διαρκεί όσο προλαβαίνουμε να τη νιώσουμε πριν γίνει ανάμνηση.
Στα όρια της γεύσης, η ζωή δεν ζητά να χορτάσει.
Ζητά να αισθανθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου