Να χειρουργείς είναι να στέκεσαι για λίγες ώρες ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες: στη δική σου, όπου τα χέρια πρέπει να είναι σταθερά, και στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, όπου τίποτα δεν επιτρέπεται να είναι αδιάφορο.
Το χειρουργείο έχει μια παράξενη σιωπή. Ακόμη κι όταν ακούγονται μηχανήματα, αναπνοές, βήματα, υπάρχει από κάτω εκείνη η σιωπή της ευθύνης. Το σώμα βρίσκεται μπροστά σου ανοιχτό, ευάλωτο, πραγματικό. Δεν υπάρχει πια η απόσταση της διάγνωσης, ούτε η ασφάλεια των λέξεων. Υπάρχει μόνο ο ιστός, το αίμα, η ανατομία και η απόφαση.
Και τότε η γνώση αλλάζει μορφή. Δεν είναι πλέον αυτό που θυμάσαι· είναι αυτό που βλέπεις. Το χέρι προχωρά εκεί όπου το μάτι αναγνωρίζει, και το μάτι πρέπει να ξέρει όχι μόνο τι βλέπει, αλλά και τι δεν πρέπει να αγγίξει.
Ίσως αυτό να είναι το δυσκολότερο στην επέμβαση: να ξέρεις πότε να προχωρήσεις και πότε να σταματήσεις. Η χειρουργική δεν είναι μόνο η τέχνη της αφαίρεσης, της διόρθωσης, της αποκατάστασης. Είναι και η τέχνη της αυτοσυγκράτησης.
Γιατί απέναντί σου δεν βρίσκεται μια πάθηση. Βρίσκεται ένας άνθρωπος που σου παρέδωσε, έστω προσωρινά, κάτι που δεν σου ανήκει: την εμπιστοσύνη του.
Και όταν τελειώσει η επέμβαση, όταν βγουν τα γάντια και το φως του χειρουργείου μείνει πίσω, μένει μια παράξενη γνώση: το σώμα κλείνει, αλλά η ευθύνη δεν ράβεται μαζί του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου