Η επιστήμη δεν αρχίζει όταν ο άνθρωπος γνωρίζει. Αρχίζει όταν παραδέχεται πως δεν γνωρίζει.
Ίσως αυτό να είναι το πρώτο της κλειδί: όχι η βεβαιότητα, αλλά η αμφιβολία. Εκείνη η μικρή ρωγμή μέσα στη βεβαιότητα απ’ όπου περνά το φως. Γιατί κάθε γνώση που θεωρεί τον εαυτό της τελική έχει ήδη αρχίσει να γίνεται δόγμα, ενώ η επιστήμη ζει από την αμφισβήτηση ακόμη και εκείνων που η ίδια απέδειξε.
Το κλειδί δεν ανοίγει μόνο πόρτες. Ανοίγει ερωτήματα. Κι ένα καλό ερώτημα είναι συχνά πολυτιμότερο από μια εύκολη απάντηση. Η επιστήμη προχωρά όχι επειδή βρήκε την αλήθεια, αλλά επειδή κάθε αλήθεια της αφήνει πίσω της μια καινούργια άγνοια.
Έτσι το μικροσκόπιο, το τηλεσκόπιο, το χειρουργικό μικροσκόπιο, ο επιταχυντής, ο αλγόριθμος, δεν είναι παρά διαφορετικές μορφές του ίδιου βλέμματος: του ανθρώπου που αρνείται να αρκεστεί στην επιφάνεια.
Κι όσο περισσότερο βλέπει, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει πόσο λίγο βλέπει.
Ίσως γι’ αυτό η επιστήμη δεν είναι ένα κλειδί που κάποτε θα γυρίσει στην κλειδαριά και θα ανοίξει την τελευταία πόρτα. Είναι το κλειδί που, κάθε φορά που ανοίγει μια πόρτα, αποκαλύπτει πίσω της έναν ακόμη διάδρομο.
Και κάπου εκεί, στο βάθος, η άγνοια δεν μοιάζει πια με σκοτάδι. Μοιάζει με την επόμενη πόρτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου