Το απλό νόημα της γεύσης.

 

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή δεν ζητά να την καταλάβουμε. Ζητά απλώς να τη γευτούμε.

Μια μπουκιά ψωμί, ένα σουβλάκι, μια μπίρα κρύα, λίγο αλάτι στη ντομάτα. Πράγματα μικρά, σχεδόν ασήμαντα, κι όμως μέσα τους κρύβεται μια ολόκληρη φιλοσοφία της ύπαρξης.

Η γεύση είναι ίσως η πιο απλή μορφή μνήμης. Δεν χρειάζεται λέξεις. Έρχεται ξαφνικά και μας επιστρέφει σε έναν τόπο, σε ένα καλοκαίρι, σε ένα τραπέζι, σε ανθρώπους που μπορεί να έχουν φύγει αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν σε μια γεύση.

Ζούμε συχνά αναζητώντας το σπουδαίο και προσπερνάμε το απλό. Κυνηγάμε εμπειρίες, επιτυχίες, προορισμούς, ενώ η ζωή βρίσκεται πολλές φορές σε ένα πιάτο μπροστά μας. Στην πρώτη μπουκιά. Στην πρώτη γουλιά. Στο τσούγκρισμα των ποτηριών. Στη στιγμή που σταματάμε για λίγο να βιαζόμαστε.

Ίσως τελικά η γεύση να μας θυμίζει κάτι που ξεχνάμε: πως η ευτυχία δεν είναι πάντοτε μια μεγάλη κατάκτηση. Μπορεί να είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις το καλό όταν περνά από το στόμα σου και, για μια στιγμή, από ολόκληρη την ύπαρξή σου.

Γιατί το απλό δεν είναι λίγο. Είναι αυτό που, όταν το προσέξεις πραγματικά, αποδεικνύεται αρκετό.