Το απόγευμα έχει μια ομορφιά που δεν ζητά να την προσέξεις. Έρχεται αθόρυβα, ανάμεσα στη μέρα που φεύγει και στη νύχτα που ακόμη δεν έχει αποφασίσει να έρθει.
Το πρωί υπόσχεται. Το μεσημέρι απαιτεί. Το βράδυ κλείνει λογαριασμούς.
Το απόγευμα απλώς αφήνει τα πράγματα να υπάρξουν.
Οι δρόμοι αλλάζουν φως, οι άνθρωποι χαμηλώνουν λίγο τον ρυθμό τους, οι σκιές μακραίνουν και η πόλη μοιάζει για λίγο λιγότερο βέβαιη για τον εαυτό της. Είναι η ώρα που η μέρα αρχίζει να αποσύρει τις απαιτήσεις της χωρίς ακόμη να ζητά από τον άνθρωπο να κοιμηθεί.
Ίσως γι’ αυτό το απόγευμα έχει κάτι βαθιά ανθρώπινο. Δεν είναι ούτε αρχή ούτε τέλος. Είναι μια μικρή ανακωχή ανάμεσα σε όσα προλάβαμε και σε όσα δεν προλάβαμε.
Και μέσα σε αυτή την ανακωχή υπάρχει μια παράξενη ελευθερία: δεν χρειάζεται να διορθώσεις τη μέρα. Μπορείς απλώς να την κοιτάξεις.
Να δεις τι έκανες, τι απέφυγες, ποιον θυμήθηκες, ποιον ξέχασες, πού βιάστηκες και πού άργησες. Όχι για να δικάσεις τον εαυτό σου, αλλά για να καταλάβεις πως η ζωή δεν αποτελείται μόνο από τις μεγάλες αποφάσεις. Αποτελείται και από αυτές τις μικρές ώρες που περνούν σχεδόν απαρατήρητες.
Το απόγευμα είναι η ώρα της δεύτερης σκέψης.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ομορφιά του: στο ότι τίποτε δεν έχει ακόμη τελειώσει.
Ο ήλιος χαμηλώνει, αλλά η μέρα επιμένει.
Κι εμείς, για λίγο ακόμη, έχουμε χρόνο να αλλάξουμε αυτό που νομίζαμε πως ήταν ήδη τελειωμένο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου