Το τούνελ έχει κάτι από τη ζωή μας. Μπαίνεις και ξαφνικά ο κόσμος μικραίνει. Δεν υπάρχει πια δεξιά κι αριστερά. Μόνο μπροστά. Μόνο η γραμμή του δρόμου και ένα φως κάπου μακριά, που μοιάζει να σου λέει πως αξίζει να συνεχίσεις.
Κι έτσι συνεχίζεις.
Μόνο που κάποτε ο δρόμος παύει να είναι αυτό που διασχίζεις και γίνεται αυτό που σε διασχίζει. Σου παίρνει ώρες, χρόνια, πρόσωπα, μικρές στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν. Κι όσο περισσότερο βιάζεσαι να φτάσεις, τόσο λιγότερο καταλαβαίνεις πού βρίσκεσαι.
Ίσως αυτό να σημαίνει πως σε τρώει ο δρόμος: όχι ότι σε κουράζει η απόσταση, αλλά ότι σου καταναλώνει τη ζωή χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να περάσει μια ολόκληρη ζωή κυνηγώντας το επόμενο σημείο και να ανακαλύψει, όταν φτάσει, πως το σημαντικότερο είχε συμβεί καθ’ οδόν.
Γι’ αυτό, μέσα στο τούνελ, αξίζει να θυμάσαι πως δεν είσαι μόνο ταξιδιώτης. Είσαι και ο τόπος που αλλάζει καθώς περνάς.
Και όταν το σκοτάδι τελειώσει, μην κοιτάξεις μόνο την έξοδο.
Κοίτα για λίγο πίσω.
Όχι για να επιστρέψεις, αλλά για να δεις πόσο δρόμο άφησες να σε φάει.
Για να μην σε τρώει ο δρόμος, πρέπει κάποτε να καταλάβεις πως δεν είναι ο δρόμος που πρέπει να προλάβεις. Είναι η ζωή που δεν πρέπει να προσπεράσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου