Στην πλαγιά πάνω από την Ιουλίδα, λίγο έξω από τη Χώρα της Κέας, υπάρχει ένα πλάσμα που μοιάζει να κοιμάται εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι όμως απλώς ένα αρχαίο γλυπτό. Είναι ο Λιόντας της Κέας, ένα από εκείνα τα παράξενα μνημεία που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί μαζί με τον ίδιο τον βράχο.
Λαξευμένος στον σχιστόλιθο, κάπου στον 6ο ή 7ο αιώνα π.Χ., ο Λέων έχει μήκος αρκετά μέτρα και ξαπλώνει νωχελικά, σαν να μην έχει κανέναν λόγο να βιαστεί. Το σώμα του είναι βαρύ, σχεδόν πρωτόγονο, όμως το πρόσωπό του έχει κάτι απροσδόκητα ανθρώπινο: ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Και ίσως αυτό είναι που τον έκανε να αντέξει περισσότερο από την πέτρα.
Ο δημιουργός του παραμένει άγνωστος. Δεν γνωρίζουμε ποιος πήρε τον σχιστόλιθο και αποφάσισε να δώσει μορφή σε ένα λιοντάρι. Γνωρίζουμε όμως τον μύθο που τον περιβάλλει.
Λέγεται πως κάποτε η Κέα κατοικούνταν από Νύμφες. Όταν εκείνες άρχισαν να σκοτώνουν τις γυναίκες του νησιού, οι κάτοικοι στράφηκαν στους θεούς. Ο Δίας άκουσε την παράκλησή τους και έστειλε ένα λιοντάρι να κυνηγήσει τις Νύμφες. Εκείνες εγκατέλειψαν την Κέα και κατέφυγαν στην Κάρυστο.
Και οι άνθρωποι της Κέας σκάλισαν στον βράχο το ζώο που, σύμφωνα με την παράδοση, τους είχε σώσει.
Μόνο που υπάρχει κάτι παράξενο.
Αν ο Λιόντας ήταν ο φοβερός τιμωρός που έδιωξε τις Νύμφες, γιατί χαμογελά;
Ίσως επειδή η αρχαία τέχνη δεν ενδιαφερόταν πάντα να μας δώσει απαντήσεις. Μερικές φορές προτιμούσε να μας αφήσει ένα ερώτημα.
Ο Λιόντας στέκει εκεί, ανάμεσα στο χώμα, στον άνεμο και στο κυκλαδίτικο φως, χωρίς να εξηγεί τίποτα. Δεν ξέρουμε αν χαμογελά επειδή νίκησε, επειδή θυμάται ή επειδή γνωρίζει κάτι που εμείς έχουμε ξεχάσει.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό του.
Οι άνθρωποι περνούν. Οι μύθοι αλλάζουν. Οι θεοί σιωπούν.
Κι εκείνος εξακολουθεί να χαμογελά στον χρόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου