Δεν υπάρχει ένας δρόμος χαραγμένος από πριν. Υπάρχουν δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας και δρόμοι που τους ανοίγουμε εμείς καθώς προχωρούμε.
Ο εύκολος δρόμος δεν είναι πάντοτε ο σωστός. Ο πιο πολυσύχναστος δεν είναι πάντοτε ο ασφαλής. Και ο δύσβατος δρόμος δεν είναι πάντοτε λάθος. Η ατραπός είναι, ακριβώς, εκείνο το στενό και συχνά δύσκολο πέρασμα που απαιτεί επιλογή και αποφασιστικότητα.
Ο δρόμος που οφείλουμε να πάρουμε ίσως είναι εκείνος που μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε· όχι εκείνος που μας οδηγεί εκεί όπου οι άλλοι περιμένουν να φτάσουμε.
Να πάρουμε τον δρόμο της αλήθειας, ακόμη κι όταν είναι ανηφορικός.
Της αξιοπρέπειας, ακόμη κι όταν κοστίζει.
Της αγάπης, χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.
Της ελευθερίας, χωρίς να στερούμε την ελευθερία του άλλου.
Της γνώσης, χωρίς την αλαζονεία ότι γνωρίζουμε τα πάντα.
Γιατί τελικά η ζωή δεν κρίνεται μόνο από τον προορισμό.
Κρίνεται από τον δρόμο που επιλέξαμε για να φτάσουμε εκεί.
Και ίσως, στο τέλος, καταλάβουμε πως δεν ήταν ανάγκη να βρούμε τον σωστό δρόμο.
Έπρεπε να τον κάνουμε σωστό, περπατώντας τον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου