Το γλυκό για το τέλος...

 

Ποτέ δεν ξέρεις πού η ατραπός θα σε βγάλει. Ξεκινάς έναν δρόμο χωρίς να γνωρίζεις όλες τις στροφές του, χωρίς να ξέρεις τι θα συναντήσεις παρακάτω. Κι όμως, προχωράς. Ίσως γιατί η ζωή δεν είναι ένας δρόμος χαραγμένος από πριν, αλλά μια ατραπός που αποκαλύπτεται λίγο λίγο, καθώς τη διαβαίνεις.

Κάπου εκεί βρίσκεται και το «γλυκό για το τέλος». Όχι ως υπόσχεση ότι όλα θα τελειώσουν όμορφα, αλλά ως μια μικρή πίστη πως πίσω από την επόμενη στροφή μπορεί να υπάρχει κάτι που δεν περίμενες.

Ένας άνθρωπος. Μια συνάντηση. Ένα τοπίο. Ένας έρωτας. Μια στιγμή που θα κάνει όλη τη διαδρομή να μοιάζει πως άξιζε.

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να τα ζήσουν όλα αμέσως. Να μη μείνει τίποτα για αύριο, καμία επιθυμία σε αναμονή, καμία απόλαυση ανεκπλήρωτη. Κι όμως, η ζωή έχει τη δική της σοφία: κάποια πράγματα αξίζει να τα κρατάς για το τέλος.

Το γλυκό, άλλωστε, δεν είναι απλώς η τελευταία γεύση ενός γεύματος. Είναι η μικρή υπόσχεση πως κάτι όμορφο έρχεται ακόμη. Είναι η προσμονή, η ανταμοιβή, η χαρά που δεν βιάστηκες να καταναλώσεις.

Ίσως έτσι να πρέπει να ζούμε. Να αφήνουμε κάτι στην άκρη για αργότερα· ένα όνειρο, έναν έρωτα, ένα ταξίδι, έναν δρόμο, μια κουβέντα που δεν ειπώθηκε ακόμη. Όχι από φόβο μήπως δεν προλάβουμε, αλλά από την πίστη πως η ζωή έχει συνέχεια.

Γιατί, τελικά, το γλυκό για το τέλος δεν είναι αυτό που τελειώνει τη ζωή.

Είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να μείνει λίγο ακόμη.