Η θάλασσα αρχίζει ίσως εκεί όπου τελειώνει η ανάγκη να κρυβόμαστε.
Μπροστά στη θάλασσα το σώμα επιστρέφει στην απλότητά του. Χωρίς ρούχα, χωρίς τίτλους, χωρίς κοινωνικούς ρόλους. Μένει μόνο το σώμα απέναντι στο νερό, στον αέρα, στον ήλιο.
Η θάλασσα δεν γνωρίζει ντροπή. Δεν κρίνει το σώμα που μπαίνει μέσα της. Δεν ενδιαφέρεται για την ηλικία, την ομορφιά, τις ατέλειες. Τα σβήνει όλα για λίγο μέσα στην ίδια αλμύρα.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ελεύθερο πράγμα στην θάλασσα: όχι η γύμνια του σώματος, αλλά η απουσία της ανάγκης να απολογηθείς γι’ αυτό.
Να στέκεσαι γυμνός και να μην αισθάνεσαι εκτεθειμένος.
Να κολυμπάς χωρίς τίποτε ανάμεσα στο δέρμα και στο νερό.
Να θυμάσαι πως πριν γίνουμε πρόσωπα, επαγγέλματα, ηλικίες και κοινωνικές ταυτότητες, υπήρξαμε απλώς σώματα.
Και η θάλασσα, όταν μας δέχεται έτσι μοιάζει να μας επιστρέφει για λίγο σε αυτή την αρχή.
Στον άνθρωπο πριν από την ντροπή.
Στο σώμα πριν από το βλέμμα των άλλων.
Στην ελευθερία πριν αποκτήσει όνομα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου