Η θάλασσα δεν ζητά διαβατήριο, δεν αναγνωρίζει σύνορα, δεν υπογράφει συνθήκες. Απλώνεται εκεί όπου τελειώνει η στεριά και αρχίζει το άγνωστο, σαν μια παλιά, αδιάκοπη υπόσχεση ελευθερίας.
Ο άνθρωπος προσπάθησε πολλές φορές να τη μετρήσει, να τη χαρτογραφήσει, να τη μοιράσει. Έβαλε γραμμές πάνω στους χάρτες και ονόματα πάνω στα νερά. Μα η θάλασσα, κάθε φορά που σηκώνει κύμα, σβήνει για λίγο τα όρια που σχεδιάσαμε.
Ίσως γι’ αυτό την αγαπάμε.
Γιατί μπροστά της καταλαβαίνουμε πως ελευθερία δεν είναι να έχεις έναν τόπο χωρίς σύνορα. Είναι να μπορείς να κοιτάζεις πέρα από αυτά.
Να μπαίνεις στο νερό και, για λίγες στιγμές, να μην ανήκεις πουθενά.
Ούτε στη στεριά.
Ούτε στον χρόνο.
Ούτε στους φόβους σου.
Μόνο στο κύμα.
Η ελεύθερη θάλασσα δεν μας υπόσχεται ασφάλεια. Μας προσφέρει κάτι δυσκολότερο και πολυτιμότερο: χώρο για να υπάρξουμε χωρίς να μας ορίζει κανείς.
Κι όταν βγαίνουμε πάλι στην ακτή, ίσως να μην έχουμε αλλάξει τον κόσμο.
Έχουμε όμως θυμηθεί κάτι που η στεριά συχνά μας κάνει να ξεχνάμε:
πως ο άνθρωπος γεννήθηκε για να ανοίγει ορίζοντες, όχι για να ζει μέσα σε όρια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου