Η πλάτη.

 

Η πλάτη έχει δύο όψεις: μπορεί να είναι απομάκρυνση, αλλά μπορεί να είναι και εμπιστοσύνη.

Μου γυρνάς την πλάτη και αφήνεις πίσω σου το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, τις λέξεις σου. Κι όμως, σε αυτή τη σιωπηλή κίνηση υπάρχει κάτι πιο βαθύ από μια απλή αποχώρηση. Γιατί η πλάτη είναι το μέρος του σώματος που προσφέρεις μόνο όταν νιώθεις ασφάλεια. Είναι εκεί όπου δεν μπορείς να δεις, κι όμως επιτρέπεις στον άλλον να πλησιάσει.

Μου γυρνάς την πλάτη και, παράξενο πράγμα, σε νιώθω πιο κοντά. Γιατί βλέπω τους ώμους σου να κρατούν όλα όσα δεν μου είπες, τον αυχένα σου να φυλάει όλα όσα φοβήθηκες να αποκαλύψεις.

Άλλο είναι να μου γυρνάς την πλάτη για να φύγεις.

Κι άλλο να μου γυρνάς την πλάτη για να με αφήσεις να έρθω πιο κοντά.

Η μία πλάτη είναι απουσία.

Η άλλη είναι μια σιωπηλή αγκαλιά που περιμένει να την αγγίξεις.

Κάποτε η Πηνελόπη περίμενε τον Οδυσσέα με την πλάτη στραμμένη στον κόσμο. Δεν τον εγκατέλειψε· κρατούσε μέσα της τον χώρο της επιστροφής. Γιατί υπάρχουν πλάτες που κλείνουν πόρτες και υπάρχουν πλάτες που γίνονται δρόμοι προς την καρδιά.

Και ίσως ο πιο βαθύς έρωτας να μην βρίσκεται μόνο στα μάτια που συναντιούνται, αλλά και στη στιγμή που κάποιος σου εμπιστεύεται την πλάτη του.

Να ξέρει πως είσαι πίσω του.

Να ξέρει πως δεν θα φύγεις.

Γιατί το πιο τρυφερό «μείνε» δεν λέγεται πάντα με τα χείλη.

Μερικές φορές ψιθυρίζεται με μια πλάτη που περιμένει το άγγιγμά σου.