Το βλέμμα του γλάρου.

 

Ο γλάρος δεν κοιτάζει τη θάλασσα όπως την κοιτάζει ο άνθρωπος.

Δεν αναζητά έναν ορίζοντα για να φτάσει· τον έχει ήδη μέσα του.

Στο βλέμμα του υπάρχει η απόσταση του ταξιδιού και η μνήμη του ανέμου. Είναι ένα βλέμμα ελεύθερο, που δεν κρατιέται από τη στεριά, αλλά ούτε την αρνείται. Ο γλάρος γνωρίζει το μυστικό των ορίων: ότι η γη και η θάλασσα δεν είναι αντίπαλες, αλλά δύο διαφορετικές μορφές του ίδιου απέραντου χώρου.

Πετά πάνω από τα κύματα χωρίς να τα νικά. Αφήνεται στα ρεύματα, εμπιστεύεται τον άνεμο, διαβάζει τις αλλαγές του ουρανού. Η δύναμή του δεν βρίσκεται στην αντίσταση, αλλά στην αρμονία με ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει.

Ίσως γι’ αυτό το βλέμμα του μοιάζει τόσο ανθρώπινο. Γιατί μας θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μόνο η κατάκτηση προορισμών, αλλά και η ικανότητα να στεκόμαστε για λίγο απέναντι στο άγνωστο, χωρίς φόβο.

Ο γλάρος κοιτάζει μακριά, όχι επειδή θέλει να φύγει, αλλά επειδή ξέρει πως κάθε πατρίδα χρειάζεται έναν ορίζοντα.

Και μέσα στα μάτια του η θάλασσα δεν είναι δρόμος διαφυγής.

Είναι η αιώνια υπόσχεση του ταξιδιού.