Η κούνια είναι ένα μικρό μάθημα για την ισορροπία.
Δεν ισορροπεί επειδή μένει ακίνητη. Ισορροπεί επειδή κινείται. Πηγαίνει μπροστά, επιστρέφει πίσω, ανεβαίνει, κατεβαίνει, χάνει για μια στιγμή το κέντρο της και ύστερα το ξαναβρίσκει. Η ισορροπία της δεν είναι ακινησία· είναι ένας διαρκής διάλογος με την κίνηση.
Όμως η κούνια έχει κι ένα άλλο μυστικό: δεν κινείται χωρίς ώθηση.
Κάποιος πρέπει να σπρώξει. Μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μπορεί να είναι κάποιος άλλος. Μια μικρή δύναμη αρκεί για να αφήσουμε το έδαφος, να πάρουμε ύψος, να δούμε για λίγο τον κόσμο από ψηλότερα.
Κι ύστερα η κούνια επιστρέφει. Ξαναφεύγει. Κινητοποιείται από την ίδια της την ορμή, μέχρι που κάποια στιγμή η κίνηση μικραίνει. Η κούνια χαμηλώνει, ο ρυθμός χάνεται και το σώμα πλησιάζει πάλι τη γη.
Τότε χρειάζεται νέα ώθηση.
Ίσως έτσι να είναι και η ζωή. Νομίζουμε πως πρέπει να τα καταφέρνουμε μόνοι μας, να βρίσκουμε μόνοι μας τη δύναμη, να δίνουμε μόνοι μας την ώθηση. Όμως υπάρχουν στιγμές που κάποιος άλλος στέκεται πίσω μας και μας σπρώχνει όταν εμείς δεν μπορούμε.
Μια λέξη. Ένα βλέμμα. Μια πράξη εμπιστοσύνης. Ένας άνθρωπος που πιστεύει σε εμάς λίγο περισσότερο απ' όσο πιστεύουμε εμείς στον εαυτό μας.
Δεν είναι αδυναμία να χρειάζεσαι μια τέτοια ώθηση. Ίσως είναι μέρος της ανθρώπινης ισορροπίας.
Και υπάρχουν και οι αντίστροφες στιγμές. Εκείνες που, έχοντας κάποτε δεχτεί την ώθηση κάποιου άλλου, βρισκόμαστε εμείς πίσω από μια κούνια. Κι ένα παιδί, ένας φίλος, ένας άνθρωπος που αγαπάμε, περιμένει από εμάς να του δώσουμε το πρώτο σπρώξιμο.
Τότε καταλαβαίνουμε πως κανείς δεν κινείται πραγματικά μόνος.
Η ζωή είναι μια κούνια που πηγαινοέρχεται ανάμεσα στην αυτοδυναμία και την ανάγκη, στην πτώση και την ανύψωση, στην προσωπική δύναμη και στη δύναμη που μας χαρίζει ένας άλλος.
Γιατί η ισορροπία δεν βρίσκεται στο να μη χρειάζεσαι κανέναν.
Βρίσκεται στο να ξέρεις πότε να δώσεις ώθηση, πότε να δεχτείς ώθηση και, κυρίως, πότε να γίνεις εσύ η ώθηση για κάποιον άλλον.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μυστικό της κούνιας:
κάποτε κάποιος μας έσπρωξε για να πετάξουμε·
κάποτε θα σπρώξουμε κι εμείς κάποιον για να πετάξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου