Υπάρχουν τραγούδια που δεν τα ακούς απλώς. Τα κατοικείς. Το «Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα» είναι μια τέτοια νύχτα. Ένα τραπέζι, ένα ποτήρι που αργεί να αδειάσει, ο καπνός που ανεβαίνει αργά προς το ταβάνι και ένας άνθρωπος που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με όσα δεν μπόρεσε να αλλάξει.
Τα βαριά ποτά δεν είναι πάντα ποτά. Είναι οι μνήμες που έχουν κατακάτσει στον πάτο του ποτηριού. Και τα βαριά τσιγάρα δεν είναι μόνο καπνός· είναι οι σκέψεις που καίγονται μία μία, χωρίς ποτέ να γίνονται στάχτη.
Κι ύστερα υπάρχει η φωνή. Όχι για να διώξει τη μοναξιά, αλλά για να της δώσει ένα όνομα.
Γιατί κάποιες νύχτες δεν χρειάζονται λύσεις. Χρειάζονται ένα τραγούδι που να καθίσει απέναντί σου και να σου πει, χωρίς πολλά λόγια, πως κι άλλοι άνθρωποι πέρασαν από τον ίδιο δρόμο.
Κι όταν τελειώσει το τραγούδι, μένει η σιωπή.
Ίσως γιατί τελικά τα πιο βαριά ποτά δεν είναι αυτά που πίνουμε. Είναι αυτά που δεν μπορέσαμε ποτέ να ξεχάσουμε.
"Βαριά ποτά βαριά τσιγάρα
Στα μπαρ της μοναξιάς στάλα με στάλα
Ένα παλιό τραγούδι σιγοκλαίει
Πόσο δε χόρτασαν τα χείλη σου να λέει
Τι κι αν δεν είναι ο κόσμος ότι ονειρεύτηκες
Τι κι αν σε ντύνει πάντα με ελπίδες ψεύτικες
Η νύχτα απόψε μοιάζει να είναι φίλη σου
Κόκκινο το φεγγάρι βάλτο στα χείλη σου
Βαριά ποτά βαριά τσιγάρα
Όπου και να ‘σαι μην δακρύσεις
Ξημέρωμα μονάχη να γυρίσεις
Τ' αστέρια δες παράξενα θλιμμένα
Να σε ρωτούν να σου μιλούν για μένα
Τι κι αν δεν είναι ο κόσμος ότι ονειρεύτηκες
Τι κι αν σε ντύνει πάντα με ελπίδες ψεύτικες
Η νύχτα απόψε μοιάζει να είναι φίλη σου
Κόκκινο το φεγγάρι βάλτο στα χείλη σου
Βαριά ποτά βαριά τσιγάρα."
Στίχοι/μουσική: Στέργιος Παπαποστόλου.
Εκτέλεση: Δημήτρης Ζερβουδάκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου