Μια γοργόνα δεν σου προσφέρει τη θάλασσα· σου προσφέρει έναν τρόπο να τη βλέπεις.
Σου αφήνει στα χείλη λίγη αλμύρα, για να θυμάσαι πως η επιθυμία έχει πάντα κάτι από κύμα: πλησιάζει, αγγίζει, αποσύρεται.
Σου χαρίζει τα μαλλιά της σαν νυχτερινά ρεύματα και τη σιωπή της σαν βυθό. Κι όταν σε κοιτάζει, είναι σαν να ανοίγει για λίγο μια κρυφή πόρτα μέσα σου, εκεί όπου όλα όσα φοβήθηκες να επιθυμήσεις κολυμπούν ακόμη.
Δεν σου υπόσχεται να μείνει.
Σου προσφέρει κάτι πιο παράξενο: την ανάμνηση ενός κόσμου που, όσο κι αν τον ονειρεύεσαι, δεν θα μπορέσεις ποτέ να κρατήσεις στα χέρια σου.
Και ίσως αυτό να είναι ο έρωτας της γοργόνας· όχι να σε πάρει μαζί της στον βυθό, αλλά να σε κάνει, για μια στιγμή, να θέλεις να βουλιάξεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου