Η βάρκα που έμεινε στη στεριά.

 

Κάποτε η βάρκα ήταν φτιαγμένη για τη θάλασσα. Γνώριζε τα κύματα, τον άνεμο, τις αναχωρήσεις και τις επιστροφές. Είχε πάνω της τη σιωπή των ταξιδιών και τα σημάδια από τις φουρτούνες που πέρασαν. Κάθε γρατζουνιά στο ξύλο της ήταν μια ανάμνηση μιας άλλης εποχής.

Τώρα βρίσκεται αφημένη στη στεριά. Δεν ταξιδεύει πια. Η θάλασσα που κάποτε ήταν ο κόσμος της, έγινε μια μακρινή ανάμνηση. Κι όμως, η βάρκα "υπάρχει".

Ίσως αυτή να είναι η πιο βαθιά σημασία του «Υπάρχω». Δεν είναι μόνο η στιγμή της δράσης, της νίκης ή του ταξιδιού. Είναι και η στιγμή της σιωπής, όταν όλα έχουν αλλάξει και ο άνθρωπος μένει μόνος με όσα έζησε.

Η παλιά βάρκα δεν είναι άχρηστη επειδή σταμάτησε να ταξιδεύει. Κουβαλά μέσα της μια ολόκληρη θάλασσα. Είναι ένα μνημείο του χρόνου, μια υπενθύμιση ότι η αξία μας δεν χάνεται όταν οι άνεμοι κοπάσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν με τέτοιες βάρκες. Έχουν διασχίσει δύσκολες θάλασσες, έχουν αντέξει καταιγίδες, έχουν δώσει ό,τι είχαν να δώσουν. Και κάποια στιγμή στέκονται στην άκρη της ζωής, ήσυχοι, μα όχι άδειοι.

Γιατί η ύπαρξη δεν μετριέται μόνο με τα ταξίδια που συνεχίζονται. Μετριέται και με τις θάλασσες που κάποτε διασχίσαμε.