Η παλιά αρχιτεκτονική.

Η παλιά αρχιτεκτονική δεν ήταν μόνο ένας τρόπος να χτίζει ο άνθρωπος τα σπίτια του. Ήταν ένας τρόπος να συνομιλεί με τον τόπο, το κλίμα και τον χρόνο.

Τα παλιά σπίτια γεννιούνταν από τη γη που τα περιέβαλλε. Η πέτρα του βουνού, το ξύλο του δάσους, ο πηλός της περιοχής γίνονταν το σώμα μιας κατοικίας που δεν στεκόταν απέναντι στη φύση, αλλά μέσα σε αυτήν. Κάθε γωνία, κάθε αυλή, κάθε παράθυρο είχε έναν λόγο ύπαρξης.

Η αρχιτεκτονική εκείνων των εποχών δεν κυνηγούσε την εντύπωση· αναζητούσε την αρμονία. Τα σπίτια είχαν ανθρώπινη κλίμακα. Ήταν φτιαγμένα για να ζει ο άνθρωπος, όχι για να επιδεικνύει την κατασκευή. Οι τοίχοι ήταν χοντροί για να προστατεύουν από το κρύο και τη ζέστη, οι αυλές ήταν χώροι συνάντησης, τα μπαλκόνια ήταν περάσματα ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο.

Στα παλιά αρχοντικά, στα νεοκλασικά, στα πέτρινα χωριά της Ελλάδας, η ομορφιά δεν βρισκόταν στην υπερβολή αλλά στη λεπτομέρεια: σε ένα σκαλιστό ξύλο, σε ένα καμπύλο τόξο, σε μια πόρτα που άνοιγε προς τον δρόμο σαν χαιρετισμός.

Σήμερα, σε μια εποχή ταχύτητας και μαζικής κατασκευής, η παλιά αρχιτεκτονική μάς θυμίζει κάτι που χάσαμε: ότι το σπίτι δεν είναι απλώς τετραγωνικά μέτρα. Είναι καταφύγιο, μνήμη και συνέχεια. Γιατί ένα κτίσμα που σέβεται τον άνθρωπο δεν χρειάζεται να φωνάζει για να γίνει αιώνιο. Αρκεί να έχει μέσα του ψυχή.