Το διάβασμα της θάλασσας.

 

Η θάλασσα δεν γράφει με λέξεις. Γράφει με κύματα, με ανέμους, με παλίρροιες, με σιωπές. Κάθε πρωί ανοίγει μπροστά μας ένα καινούργιο βιβλίο, όμως ελάχιστοι σταματούν να το διαβάσουν. Οι περισσότεροι βλέπουν μόνο την επιφάνειά της· ο ψαράς διαβάζει τα ρεύματα, ο ναυτικός τον ορίζοντα, ο ποιητής το φως και τις σκιές, κι εκείνος που κουβαλά πόνο διαβάζει μέσα της τον ίδιο του τον εαυτό.

Το διάβασμα της θάλασσας δεν μαθαίνεται στα σχολεία. Απαιτεί υπομονή, ταπεινότητα και σιωπή. Όπως ένα δύσκολο βιβλίο αποκαλύπτει το νόημά του μόνο σε όποιον επιστρέφει ξανά και ξανά στις σελίδες του, έτσι και η θάλασσα δεν χαρίζει τα μυστικά της σε όποιον την κοιτάζει βιαστικά. Τα αποκαλύπτει σε εκείνον που μένει, που περιμένει, που ακούει.

Κάθε κύμα είναι μια πρόταση που γεννιέται και χάνεται. Καμιά δεν επαναλαμβάνεται ακριβώς ίδια. Κι όμως όλες μαζί συνθέτουν το ίδιο μεγάλο κείμενο: το κείμενο της αιώνιας κίνησης. Η θάλασσα μας θυμίζει ότι τίποτε δεν μένει ακίνητο· ούτε η χαρά, ούτε η λύπη, ούτε οι κοινωνίες, ούτε οι άνθρωποι.

Ίσως γι' αυτό οι παλιοί έλεγαν πως όποιος έμαθε να διαβάζει τη θάλασσα, έμαθε να διαβάζει και τη ζωή. Γιατί κάτω από την επιφάνεια κρύβονται πάντα ρεύματα που δεν φαίνονται, όπως και κάτω από τα λόγια των ανθρώπων κρύβονται αλήθειες που δεν ακούγονται.

Το μεγαλύτερο μάθημα της θάλασσας, όμως, είναι ότι δεν τελειώνει ποτέ. Κάθε ανάγνωση είναι διαφορετική, κάθε επιστροφή αποκαλύπτει μια νέα σελίδα. Και ίσως αυτό να είναι η σοφία της: πως η ζωή δεν είναι ένα βιβλίο που το διαβάζεις μία φορά, αλλά μια θάλασσα που δεν παύεις ποτέ να μαθαίνεις να διαβάζεις.