Υπάρχει πάντα μια πίσω όψη στα πράγματα. Μια πλευρά που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, όχι επειδή είναι κρυμμένη, αλλά επειδή εμείς στεκόμαστε απέναντι από την άλλη.
Κοιτάζουμε έναν άνθρωπο και βλέπουμε το πρόσωπό του. Δεν βλέπουμε τις σιωπές του, τις ήττες του, τις σκέψεις που δεν είπε ποτέ. Κοιτάζουμε μια πράξη και κρίνουμε το αποτέλεσμα, χωρίς να γνωρίζουμε πάντοτε τη διαδρομή που προηγήθηκε. Κοιτάζουμε μια θάλασσα και βλέπουμε την επιφάνειά της, ενώ κάτω από αυτήν υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που συνεχίζει να κινείται αόρατος.
Ίσως, λοιπόν, η πραγματικότητα να μην είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά και αυτό που δεν μπορούμε να δούμε από τη θέση όπου στεκόμαστε.
Η πίσω όψη δεν αναιρεί την μπροστινή. Τη συμπληρώνει. Μας θυμίζει ότι κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές, κάθε ιστορία περισσότερες από μία εκδοχές και κάθε άνθρωπος μια ζωή που δεν χωράει στην εικόνα που παρουσιάζει.
Ακόμη και η αλήθεια μπορεί να έχει πίσω όψη. Αυτό που για κάποιον μοιάζει βέβαιο, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι αμφισβητήσιμο. Όχι επειδή η πραγματικότητα αλλάζει κάθε φορά που την κοιτάζουμε, αλλά επειδή το βλέμμα μας δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Επιλέγει τι θα φωτίσει και τι θα αφήσει στη σκιά.
Ίσως γι’ αυτό η σοφία να μην βρίσκεται στην ικανότητά μας να βλέπουμε περισσότερα, αλλά στην προθυμία μας να γυρίζουμε το αντικείμενο από την άλλη πλευρά.
Να κοιτάζουμε πίσω από την εικόνα.
Πίσω από τη λέξη.
Πίσω από την πράξη.
Πίσω ακόμη και από τη δική μας βεβαιότητα.
Γιατί πολλές φορές αυτό που αναζητούμε δεν βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.
Βρίσκεται ακριβώς πίσω από αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου