Υπάρχουν επιθυμίες που δεν τις λέμε ούτε στον εαυτό μας. Τις κρύβουμε σε μια γωνιά της ψυχής, σαν το λυχνάρι του Αλαντίν κρυμμένο μέσα στην άμμο. Δεν χάνονται· απλώς περιμένουν.
Κάποιες γεννιούνται από όσα μας έλειψαν. Άλλες από όσα φοβηθήκαμε να διεκδικήσουμε. Και υπάρχουν εκείνες που δεν έχουν καν όνομα, μόνο μια αδιόρατη ανησυχία, μια έλξη προς κάτι άγνωστο, μια αίσθηση πως κάπου αλλού υπάρχει μια ζωή που δεν ζήσαμε.
Ίσως γι’ αυτό μας γοητεύει τόσο το λυχνάρι του Αλαντίν. Δεν είναι μόνο η μαγεία του Τζίνι. Είναι η υπόσχεση ότι, αν μπορούσαμε για μια στιγμή να έχουμε ό,τι πραγματικά επιθυμούμε, θα αποκαλυπτόταν ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια.
Γιατί οι κρυφές επιθυμίες δεν αποκαλύπτουν μόνο αυτό που θέλουμε. Αποκαλύπτουν αυτό που μας λείπει.
Κι όταν κάποτε το λυχνάρι ανάψει, ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση να μην είναι «τι θα ζητήσεις;», αλλά: «Τι τολμάς επιτέλους να παραδεχτείς πως επιθυμείς;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου