Τα πήλινα λυχνάρια είναι από τα πιο ταπεινά και ταυτόχρονα πιο συγκινητικά αντικείμενα του αρχαίου κόσμου. Μικρά δοχεία από πηλό, γεμάτα λάδι και με ένα φυτίλι στην άκρη, έδιναν φως σε σπίτια, ιερά, τάφους και δρόμους.
Δεν ήταν απλώς χρηστικά αντικείμενα. Το φως τους συνόδευε τον άνθρωπο στη νύχτα, στη λατρεία, στην εργασία, ακόμη και στον θάνατο. Πολλά έφεραν διακόσμηση, παραστάσεις θεών, ζώων ή καθημερινών σκηνών, σαν να άφηνε ο κατασκευαστής πάνω στον πηλό ένα μικρό αποτύπωμα της εποχής του.
Και ίσως γι’ αυτό τα πήλινα λυχνάρια έχουν μια ιδιαίτερη ποιητική δύναμη: ένα μικρό κομμάτι γης κρατούσε μέσα του μια μικρή φλόγα. Ο πηλός, που γεννιέται από τη γη, γινόταν φορέας φωτός. Κι όταν η φλόγα έσβηνε, έμενε το λυχνάρι -ένα μικρό αντικείμενο που θυμίζει πως ακόμη και το ελάχιστο φως μπορεί να αντισταθεί στο σκοτάδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου