Το ώριμο σταφύλι δεν βιάζεται. Κρέμεται ήσυχα από το κλήμα, βαραίνει λίγο λίγο, γεμίζει χυμό και γλύκα, μέχρι να έρθει η στιγμή που ο ήλιος και ο χρόνος ολοκληρώνουν το έργο τους.
Ίσως έτσι ωριμάζουν και οι άνθρωποι. Όχι με τα χρόνια μόνο, αλλά με όσα έζησαν, άντεξαν και κατάλαβαν. Η ωριμότητα δεν είναι να μη φοβάσαι ούτε να μην πληγώνεσαι· είναι να μπορείς να κρατάς μέσα σου και τη γλύκα και την πίκρα, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
Και όταν έρθει η ώρα του τρύγου, το σταφύλι δεν κρατιέται πια από το κλήμα. Παραδίδεται. Για να γίνει κρασί, να αλλάξει μορφή και να συνεχίσει αλλιώς το ταξίδι του.
Ίσως αυτή να είναι η πιο βαθιά μορφή ωριμότητας: να ξέρεις πότε να μένεις και πότε να αφήνεσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου