Στα κρυφά νερά της Καλντέρας.

 

Υπάρχουν θάλασσες που δεν αποκαλύπτουν εύκολα τα μυστικά τους. Κι ανάμεσά τους, η Καλντέρα έχει κρατήσει ίσως τα πιο βαθιά.

Πάνω της ταξιδεύουν καράβια, λευκά σπίτια κρέμονται από τους γκρεμούς, τουρίστες φωτογραφίζουν το ηλιοβασίλεμα και το Αιγαίο ανοίγεται σαν μια τεράστια μπλε υπόσχεση. Μα κάτω από αυτή την ομορφιά υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος σκοτεινός, αρχέγονος, που γεννήθηκε από τη φωτιά και παρέμεινε κρυμμένος κάτω από το νερό.

Η Καλντέρα δεν είναι απλώς το αποτύπωμα ενός ηφαιστείου. Είναι μια μνήμη της γης.

Εκεί όπου σήμερα υπάρχει θάλασσα, κάποτε υπήρχε στεριά. Κι εκεί όπου τώρα βλέπει κανείς το ήρεμο πέλαγος, κάποτε η γη άνοιξε, βρυχήθηκε και άλλαξε για πάντα το πρόσωπο του τόπου.

Τα κρυφά νερά της Καλντέρας κουβαλούν αυτή τη μνήμη.

Κάτω από την επιφάνεια δεν υπάρχει μόνο βυθός. Υπάρχουν στρώματα χρόνου. Στάχτη, πέτρα, λάβα, σιωπή. Η ιστορία ενός νησιού που κάποτε συνάντησε τη δύναμη της φωτιάς και δεν εξαφανίστηκε. Άλλαξε.

Κι ίσως γι’ αυτό η Καλντέρα έχει αυτή την παράξενη γοητεία. Γιατί σε κάνει να κοιτάς τη θάλασσα και να σκέφτεσαι πως τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται.

Η επιφάνεια είναι γαλήνια.

Το βάθος θυμάται.

Και στα κρυφά νερά της, εκεί όπου το φως λιγοστεύει και η ανθρώπινη ματιά δεν φτάνει, η Καλντέρα εξακολουθεί να ψιθυρίζει την παλιά ιστορία της: πως η γη μπορεί να καταστρέψει τον εαυτό της για να ξαναγεννηθεί.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγάλο μάθημα του ηφαιστείου.

Πως ακόμη και κάτω από τα πιο ήσυχα νερά μπορεί να κοιμάται μια φωτιά.