«Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν».
Ίσως αυτός να είναι και ο μόνος τρόπος να δεις ένα ηφαίστειο. Τα μάτια βλέπουν έναν κρατήρα, μαύρες πέτρες, στάχτη και μια γη που μοιάζει νεκρή. Η καρδιά όμως βλέπει αυτό που κρύβεται από κάτω: τη φωτιά που καρτερεί, τη δύναμη που σιγοβράζει, τη ζωή που κάποτε θα ξαναγεννηθεί πάνω στην καμένη γη.
Γιατί η ουσία δεν βρίσκεται πάντοτε σε αυτό που εκρήγνυται. Βρίσκεται σε εκείνο που παραμένει ζωντανό κάτω από τη σιωπή.
Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του ηφαίστειο. Κάτω από την ήρεμη επιφάνειά του μπορεί να κοιμάται μια ολόκληρη θάλασσα από μνήμες, επιθυμίες, φόβους και όνειρα. Τα μάτια βλέπουν την πέτρα. Η καρδιά αισθάνεται τη λάβα.
Υπάρχει, όμως, ένας συγκεκριμένος τρόπος για να δεις ένα ηφαίστειο. Δεν αρκεί να σταθείς στην άκρη του κρατήρα του. Πρέπει πρώτα να κλείσεις τα μάτια, για να ακούσεις τον άνεμο που εγκλωβίζεται στα βάθη του και να νιώσεις τη ζεστασιά που αναδίδει το χώμα κάτω από τα πόδια σου. Πρέπει να αναπνεύσεις την άγρια, θειάφινη ανάσα του. Μόνο αν αγγίξεις την τραχιά, παγωμένη πέτρα, μπορείς να καταλάβεις πόσο έκαιγε κάποτε.
Και ίσως γι’ αυτό η αλεπού του "Μικρού Πρίγκιπα" του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, να έχει δίκιο: την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Για να γνωρίσεις ένα ηφαίστειο, πρέπει να σταθείς απέναντί του όχι μόνο με το βλέμμα, αλλά με εκείνη την εσωτερική όραση που γεννιέται μέσα σου. Πρέπει να το κοιτάξεις όχι ως έναν μηχανισμό καταστροφής, αλλά ως έναν σιωπηλό δημιουργό που γεννά νέα ζωή μέσα από τις στάχτες του.
Γιατί το ηφαίστειο δεν είναι μόνο η στιγμή της έκρηξης. Είναι και η μακρά αναμονή πριν από αυτήν. Είναι η φωτιά που δεν φαίνεται, η δύναμη που δεν ακούγεται, η γη που αλλάζει αργά μέσα στο σκοτάδι.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο βαθύ μάθημά του: πως ό,τι φαίνεται ακίνητο δεν είναι απαραίτητα νεκρό. Μερικές φορές, κάτω από την πιο ήσυχη επιφάνεια, εργάζεται μια ολόκληρη δημιουργία.
Γιατί κάποια πράγματα δεν φαίνονται.
Καίγονται.
Και περιμένουν να τα νιώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου