Όραμα.

 

Το όραμα αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η συνήθεια. Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να κοιτάζει πέρα από αυτό που υπάρχει και να διακρίνει αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει.

Ζούμε μέσα σε μια πραγματικότητα που συχνά μας επιβάλλει τα όριά της. Η καθημερινότητα, οι ανάγκες, οι φόβοι και οι απογοητεύσεις μάς μαθαίνουν να σκεφτόμαστε με βάση το εφικτό. Κι όμως, οι μεγαλύτερες αλλαγές στην ιστορία ξεκίνησαν από ανθρώπους που πρώτα τόλμησαν να φανταστούν κάτι διαφορετικό. Πριν γίνει πράξη, κάθε μεγάλη ιδέα υπήρξε κάποτε μια εικόνα στο μυαλό κάποιου ανθρώπου.

Το όραμα δεν είναι απλώς ένα όνειρο. Το όνειρο μπορεί να παραμένει στην περιοχή της επιθυμίας. Το όραμα, αντίθετα, ζητά κατεύθυνση. Μετατρέπει την επιθυμία σε σκοπό και τον σκοπό σε προσπάθεια. Δεν υπόσχεται ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος· προσφέρει όμως έναν λόγο για να τον διανύσεις.

Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι χωρίς όραμα φοβούνται περισσότερο το άγνωστο. Βλέπουν μέσα του μόνο κίνδυνο. Εκείνος που έχει όραμα βλέπει και πιθανότητες. Δεν γνωρίζει απαραίτητα πού ακριβώς θα φτάσει, αλλά γνωρίζει προς τα πού θέλει να κινηθεί.

Και το όραμα δεν αφορά μόνο τις μεγάλες κοινωνικές ή ιστορικές αλλαγές. Υπάρχει και στην προσωπική ζωή. Είναι η απόφαση να μη δεχτούμε ως τελικό αυτό που σήμερα μας περιορίζει. Να πιστέψουμε ότι μπορούμε να γίνουμε διαφορετικοί, να δημιουργήσουμε κάτι νέο, να αφήσουμε πίσω μας έναν κόσμο λίγο καλύτερο από εκείνον που παραλάβαμε.

Κάθε εποχή έχει ανάγκη από ανθρώπους που δεν κοιτούν μόνο τι χάθηκε, αλλά και τι μπορεί να δημιουργηθεί. Γιατί η πρόοδος δεν γεννιέται από την προσκόλληση στο παρόν, αλλά από την τόλμη να σχεδιάσουμε το μέλλον.

Το όραμα είναι, τελικά, ένα βλέμμα στραμμένο προς το αύριο. Και ίσως η μεγαλύτερη δύναμή του βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο ότι μας πείθει να αρχίσουμε να χτίζουμε σήμερα κάτι που ακόμη δεν μπορούμε να δούμε.