Υπάρχουν στιγμές που η ζωή δεν ζητά να προχωρήσεις, αλλά να ζυγιαστείς στον αέρα.
Να αφήσεις για λίγο το βάρος της γης, τις βεβαιότητες, τις παλιές διαδρομές και όσα νόμιζες πως πρέπει να κρατάς. Να σταθείς ανάμεσα σε αυτό που ήσουν και σε αυτό που ακόμη δεν γνωρίζεις πως θα γίνεις.
Το ζύγιασμα δεν είναι πτώση ούτε φυγή. Είναι εκείνη η μικρή, αόρατη ισορροπία όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να εμπιστεύεται τον άνεμο χωρίς να ξεχνά τη γη.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι η ελευθερία:
να μην πετάς επειδή δεν έχεις βάρος,
αλλά επειδή έμαθες να το σηκώνεις χωρίς να σε κρατά κάτω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου