Υπάρχουν εκκλησάκια που τα βρίσκεις στον δρόμο. Κι υπάρχουν άλλα που πρέπει να τα αναζητήσεις.
Η Παναγία η Σπηλιώτισσα της Ιθάκης ανήκει στα δεύτερα.
Πάνω από τον Άντρι, εκεί όπου το βουνό γίνεται πιο απότομο και το Ιόνιο ανοίγεται μπροστά σου χωρίς τέλος, ένα μικρό ξωκκλήσι μοιάζει να έχει γεννηθεί από τον ίδιο τον βράχο. Η πρόσοψή του κλείνει το στόμιο μιας σπηλιάς· το καμπαναριό ακουμπά πάνω στην πέτρα και η μικρή αυλή κοιτάζει προς τη θάλασσα.
Εκεί καταλαβαίνεις πως ο τόπος δεν χρειάζεται μεγάλες κατασκευές.
Μερικές φορές αρκεί μια σπηλιά, μια σιωπή και ένας άνθρωπος που έχει κάτι να σκεφτεί μπροστά στο απέραντο.
Κάθε χρόνο, άνθρωποι από το Περαχώρι ανεβαίνουν το δύσβατο μονοπάτι για να το προσεγγίσουν, και ύστερα επιστρέφουν ξανά από τον ίδιο δρόμο.
Ίσως αυτό να είναι και το βαθύτερο νόημα ενός τέτοιου καταφυγίου.
Δεν βρίσκεται εκεί για να σου υποσχεθεί ότι ο δρόμος θα γίνει εύκολος.
Βρίσκεται για να σου θυμίσει πως αξίζει να τον περπατήσεις.
Και όταν φτάσεις, κάτω από τον άνεμο και μπροστά στο απέραντο Ιόνιο, η Ιθάκη μοιάζει ξαφνικά λιγότερο με τόπο και περισσότερο με μνήμη.
Ένα μικρό καταφύγιο μέσα στον βράχο.
Μια θάλασσα χωρίς τέλος.
Και η σιωπή, να κρατά τον άνθρωπο όρθιο στους δύσκολους δρόμους του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου