Το αεροπλάνο πετά χαμηλά πάνω από την θάλασσα, όχι σαν να βιάζεται να φύγει, αλλά σαν να θέλει να την δει για τελευταία φορά από κοντά. Τα φτερά του περνούν πάνω από τα νησιά, πάνω από μικρούς όρμους και λευκά σπίτια. Η σκιά του ταξιδεύει για λίγο πάνω στο νερό και ύστερα διαλύεται μέσα στο φως και στα λίγα σύννεφα. Αναχωρεί.
Υπάρχουν αναχωρήσεις που δεν χρειάζονται αποχαιρετισμό. Ένα αεροπλάνο, ένας ανοιχτός ορίζοντας, μια θάλασσα από κάτω -κι εκείνη η παράξενη αίσθηση πως ό,τι αφήνεται πίσω δεν χάνεται πραγματικά. Μένει στη μνήμη όπως μένει ένα χαμηλό πέταγμα πάνω από τη θάλασσα: για λίγο πολύ κοντά για να είναι όνειρο, και πολύ μακριά για να μπορείς να το κρατήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου