Υπάρχει ένας τρόπος που πετούν οι γλάροι όταν ο καιρός αλλάζει κι η θάλασσα βαραίνει. Δεν ανεβαίνουν ψηλά στον ουρανό· κατεβαίνουν κοντά στο νερό, σχεδόν το αγγίζουν, σαν να διαβάζουν στην επιφάνειά του κάτι που ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει.
Το χαμηλό πέταγμα των γλάρων είναι ένα από τα πιο αθόρυβα σημάδια της θάλασσας. Τα φτερά τους περνούν ξυστά πάνω από τα κύματα και, για μια στιγμή, μοιάζει σαν ο ουρανός να σκύβει για να ακούσει τη θάλασσα. Ίσως γνωρίζουν τον καιρό πριν από εμάς. Ίσως απλώς εμπιστεύονται περισσότερο από εμάς εκείνο το αόρατο ένστικτο που οδηγεί τα πλάσματα όταν αλλάζει ο άνεμος.
Ο άνθρωπος, αντίθετα, κοιτάζει τον ορίζοντα και προσπαθεί να προβλέψει. Ο γλάρος πετά.
Και όταν πετά χαμηλά, δεν σημαίνει πως φοβάται τον ουρανό. Σημαίνει πως γνωρίζει πόσο κοντά πρέπει να βρίσκεται στη γη, στο νερό, στην πραγματικότητα. Υπάρχουν στιγμές που η σοφία δεν βρίσκεται στο ύψος που μπορείς να φτάσεις, αλλά στην απόσταση που επιλέγεις να κρατήσεις από την επιφάνεια.
Ίσως γι’ αυτό το χαμηλό πέταγμα των γλάρων έχει κάτι από ανθρώπινη μοίρα. Κάποτε πετάμε ψηλά, όταν όλα μοιάζουν δυνατά και καθαρά. Κάποτε χαμηλώνουμε, όταν ο καιρός αλλάζει και πρέπει να αφουγκραστούμε τα σημάδια. Δεν είναι κάθε χαμήλωμα πτώση. Μερικές φορές είναι γνώση.
Κι έτσι, πάνω από μια θάλασσα που σκοτεινιάζει, οι γλάροι συνεχίζουν να πετούν χαμηλά. Όχι για να εγκαταλείψουν τον ουρανό, αλλά για να μείνουν κοντά σε εκείνο που ξέρουν να διαβάζουν καλύτερα απ’ όλους: το κύμα, τον άνεμο, την αλλαγή.
Γιατί η θάλασσα προειδοποιεί πριν αγριέψει.
Και οι γλάροι είναι από τους πρώτους που ακούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου