Χελώνα στα ρηχά.

 

Στα ρηχά,

εκεί που η θάλασσα δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα γίνει ουρανός,

η χελώνα περνά αργά.

Σαν παλιά σκέψη

που ξαναγυρίζει στον νου.

Σαν μνήμη που δεν βιάζεται να πεθάνει.

Το καβούκι της κρατά πάνω του

τα χρόνια, τους δρόμους, τις επιστροφές.

Και κάθε κίνηση των πτερυγίων της

μοιάζει με μια μικρή υπόσχεση

πως κανένας δρόμος δεν χάνεται οριστικά.

Στα ρηχά δεν κολυμπά·

γλιστρά ανάμεσα στο φως και στη σιωπή.

Κι εμείς την κοιτάζουμε

χωρίς να ξέρουμε αν ταξιδεύει προς τη θάλασσα

ή προς εκείνη την παλιά πατρίδα

που όλοι κουβαλάμε μέσα μας.

Ίσως η Ιθάκη της

να μην είναι ένας τόπος.

Ίσως να είναι

απλώς η στιγμή

που το νερό αγγίζει τη στεριά

και για λίγο

κανείς δεν χρειάζεται να επιστρέψει πουθενά.