Στα ρηχά η θάλασσα δεν σε φοβίζει.
Σε πλησιάζει.
Τα πόδια αγγίζουν ακόμη τον βυθό, μα το σώμα έχει ήδη αρχίσει να ξεχνά τη γη. Κολυμπάς λίγο, σταματάς, κοιτάζεις τον ορίζοντα. Δεν χρειάζεται να φύγεις μακριά.
Ίσως γιατί υπάρχουν στιγμές που δεν ζητούν βάθος, αλλά ησυχία.
Στα ρηχά μαθαίνεις πως η ελευθερία δεν βρίσκεται πάντα εκεί όπου δεν πατάς. Μερικές φορές βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου ξέρεις πως, αν χρειαστεί, μπορείς να ξαναβρείς τον βυθό.
Και συνεχίζεις να κολυμπάς.
Ανάμεσα στην ασφάλεια και στην επιθυμία.
Ανάμεσα στη στεριά που αφήνεις και στον ορίζοντα που δεν χρειάζεται να φτάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου