Υπάρχουν στιγμές που η θάλασσα μοιάζει να έχει ξεχάσει τον άνεμο.
Ακίνητη σχεδόν, κρατά τον ουρανό στην αγκαλιά της και τον επιστρέφει χωρίς ρυτίδα. Το φως απλώνεται πάνω της σαν λεπτό μετάξι και κάπου μακριά ένα καΐκι περνά αργά, τόσο αργά, σαν να φοβάται μήπως ταράξει τη γαλήνη.
Δεν ακούγεται τίποτε περισσότερο από έναν μικρό παφλασμό στην ακτή.
Κι εκεί, μπροστά σ’ αυτή την ήρεμη θάλασσα, καταλαβαίνεις πως η γαλήνη δεν είναι ένας τόπος όπου φτάνεις. Είναι μια στιγμή όπου δεν χρειάζεται πια να πας πουθενά.
Μένεις.
Κοιτάς.
Αναπνέεις.
Και για λίγο, ο κόσμος είναι ακριβώς όπως θα ήθελες να είναι.
Γαλήνιος.
Και ειρηνικός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου