Το νησιώτικο γλέντι είναι ίσως η πιο αυθεντική μορφή συλλογικής χαράς. Δεν χρειάζεται πολλά για να γεννηθεί. Μια πλατεία, λίγα τραπέζια, ένα βιολί, ένα λαούτο και ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να ξεχάσουν, έστω για λίγο, τον εαυτό τους.
Γιατί στο γλέντι δεν πηγαίνεις απλώς για να ακούσεις μουσική. Πηγαίνεις για να συναντήσεις τους άλλους. Να καθίσεις δίπλα στον άγνωστο σαν να τον γνωρίζεις από χρόνια, να σηκώσεις το ποτήρι χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να πιάσεις τον ώμο του διπλανού και να μπεις στον κύκλο.
Ο χορός είναι τότε κάτι περισσότερο από βήματα. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας. Ο πρώτος ανοίγει τον κύκλο και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Κανείς δεν χορεύει πραγματικά μόνος. Ακόμη κι εκείνος που βρίσκεται στη μέση, χορεύει επειδή γύρω του υπάρχουν οι άλλοι.
Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη σημασία του νησιώτικου γλεντιού: μας θυμίζει μια κοινωνία που δεν έχει ακόμη ξεχάσει τη σημασία του «μαζί».
Στην εποχή μας έχουμε άπειρους τρόπους να επικοινωνούμε και όλο και λιγότερους τρόπους να συναντιόμαστε. Μιλάμε καθημερινά με ανθρώπους που δεν αγγίζουμε ποτέ, βλέπουμε πρόσωπα μέσα από οθόνες και ανταλλάσσουμε λέξεις χωρίς να μοιραζόμαστε τον ίδιο χώρο. Στο γλέντι συμβαίνει το αντίθετο. Η επικοινωνία γίνεται σώμα, ρυθμός, βλέμμα, άγγιγμα.
Κάποια στιγμή η μουσική δυναμώνει. Το κρασί έχει λύσει τις γλώσσες, η νύχτα έχει προχωρήσει και κανείς δεν κοιτάζει πια την ώρα. Ο ηλικιωμένος χορεύει δίπλα στον νέο, ο επισκέπτης δίπλα στον ντόπιο. Οι διαφορές δεν εξαφανίζονται· απλώς, για λίγο, παύουν να έχουν σημασία.
Και τότε καταλαβαίνεις πως το γλέντι δεν είναι φυγή από τη ζωή. Είναι μια υπενθύμιση του πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή.
Γιατί η χαρά, όπως και ο χορός, χρειάζεται χώρο.
Και το νησιώτικο γλέντι ξέρει ακόμη να τον δημιουργεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου