Στο ελατοδάσος η φύση δεν βιάζεται.
Κάθε δέντρο, κάθε σκιά, κάθε σταγόνα φωτός μοιάζει να γνωρίζει τη θέση της μέσα σε μια αόρατη αρμονία.
Το καλοκαίρι, ο ήλιος ζεσταίνει τις κορυφές, ενώ η σκιά κρατά δροσερό το χώμα. Τα έλατα υψώνονται προς το φως, τα πουλιά βρίσκουν καταφύγιο στα κλαδιά, τα έντομα μεταφέρουν τη ζωή από άνθος σε άνθος και οι ρίζες κρατούν βαθιά τη γη. Τίποτε δεν περισσεύει. Τίποτε δεν υπάρχει μόνο του.
Η φύση δεν είναι μια συλλογή πραγμάτων. Είναι ένας κύκλος.
Το φως γίνεται ζωή, η ζωή γίνεται τροφή, η τροφή γίνεται γη και η γη ξαναγεννά τη ζωή.
Κι ανάμεσα στους κορμούς, μέσα στη δροσιά και στη σιωπή, καταλαβαίνεις πως η πραγματική ομορφιά δεν βρίσκεται στην υπερβολή, αλλά στην ισορροπία.
Ίσως αυτό είναι το μεγάλο μάθημα του δάσους:
να παίρνεις χωρίς να εξαντλείς,
να μεγαλώνεις χωρίς να καταστρέφεις,
να υπάρχεις χωρίς να στερείς από τους άλλους το δικαίωμα να υπάρχουν.
Γιατί όταν ένα κομμάτι της φύσης χαθεί, δεν χάνεται μόνο ένα δέντρο. Διαταράσσεται μια ολόκληρη αρμονία.
Και τότε το δάσος σιωπά.
Όχι επειδή δεν έχει τίποτε να πει,
αλλά επειδή εμείς ξεχάσαμε να ακούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου