Ο ελληνικός καφές ως άσκηση ύπαρξης.

Υπάρχει μια παλιά σοφία κρυμμένη στον ελληνικό καφέ. Δεν είναι μόνο η γεύση του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο σε μαθαίνει να στέκεσαι απέναντι στη ζωή.

Ο καφές ψήνεται αργά, χωρίς βιασύνη. Δεν αντέχει τις απότομες κινήσεις. Θέλει χαμηλή φωτιά, όπως και ο άνθρωπος θέλει χρόνο για να διαμορφώσει χαρακτήρα. Οι πιο σημαντικές αλλαγές στη ζωή δεν γίνονται με θόρυβο· γίνονται αθόρυβα, μέσα στις μικρές καθημερινές τελετουργίες.

Στο φλιτζάνι του ελληνικού καφέ υπάρχει μια μεταφορά για την ανθρώπινη μοίρα. Στην επιφάνεια φαίνεται η ηρεμία, αλλά στον πάτο υπάρχει το κατακάθι -όλα όσα περάσαμε, οι απώλειες, οι μνήμες, οι πληγές, οι μάχες που δεν είδε κανείς.

Κι όμως, ο άνθρωπος δεν πετά το φλιτζάνι επειδή έχει κατακάθι. Το κρατά. Γιατί γνωρίζει πως αυτό που έμεινε δεν είναι ακαθαρσία, αλλά ιστορία.

Η αξιοπρέπεια είναι να μπορείς να κοιτάς το δικό σου κατακάθι χωρίς φόβο. Να αναγνωρίζεις τις σκιές σου χωρίς να γίνεσαι σκιά. Να συνεχίζεις να κάθεσαι στο τραπέζι της ζωής, ακόμη κι όταν το τραπέζι έχει γνωρίσει δύσκολες εποχές.

Ο ελληνικός καφές δεν υπόσχεται έναν κόσμο χωρίς πίκρα. Υπενθυμίζει όμως κάτι βαθύτερο: ότι ακόμη και η πίκρα, όταν την αποδεχτείς, μπορεί να γίνει γεύση.

Και ίσως η πραγματική αξιοπρέπεια να είναι αυτό ακριβώς:

να πίνεις τον καφέ σου αργά,

να κοιτάς τον χρόνο στα μάτια

και να μην αφήνεις τίποτα από όσα έζησες να σε κάνει λιγότερο άνθρωπο.