Η αιώνια επιστροφή των κυμάτων...

Τα κύματα δεν είναι ποτέ ίδια.

Γεννιούνται από τον άνεμο, ταξιδεύουν πάνω στη θάλασσα και φτάνουν στην ακτή μόνο για μια στιγμή· για να σπάσουν, να χαθούν και να ξαναγεννηθούν.

Ίσως εκεί βρίσκεται η ομορφιά τους: στο ότι δεν προσπαθούν να μείνουν. Δεν φυλακίζουν τη μορφή τους, δεν φοβούνται την πτώση. Γνωρίζουν πως η ολοκλήρωσή τους βρίσκεται ακριβώς στη στιγμή της διάλυσης.

Το κύμα μας θυμίζει πως και η ζωή είναι κίνηση.

Ό,τι μένει ακίνητο λιμνάζει· ό,τι τολμά να ταξιδέψει αλλάζει μορφή.

Και όταν το κύμα επιστρέφει στη θάλασσα, δεν χάνεται. Γίνεται μέρος του απέραντου νερού, όπως κάθε άνθρωπος γίνεται κάποτε μέρος της μεγάλης ιστορίας του κόσμου.