Υπάρχω...

 

Υπάρχω δεν σημαίνει απλώς αναπνέω.

Σημαίνει αντιστέκομαι στην απουσία.

Υπάρχω όταν ακόμη μπορώ να θαυμάζω, να θυμάμαι, να αγαπώ.

Όταν ένα βλέμμα στη θάλασσα διακόπτει για λίγο τον θόρυβο του κόσμου.

Όταν συνεχίζω να αναζητώ την Ιθάκη, παρόλο που ξέρω πως ο δρόμος δεν τελειώνει ποτέ.

Ίσως υπάρχω επειδή ακόμη αγωνίζομαι.

Όχι για να φτάσω κάπου, αλλά για να μη χαθώ καθ’ οδόν.

Και όσο υπάρχει μέσα μου ένα μικρό «γιατί»,

μια αμφιβολία, μια επιθυμία, μια μνήμη,

ένα βλέμμα στραμμένο προς τον ορίζοντα,

δεν έχω τελειώσει.

Υπάρχω.

Κι αυτό, από μόνο του, είναι μια μορφή αντίστασης.