Το καράβι του Οδυσσέα.

 

Το καράβι του Οδυσσέα δεν ήταν ποτέ απλώς ένα καράβι. Ήταν ένας τρόπος να υπάρχεις μέσα στον κόσμο.

Ένα κομμάτι ξύλο δεμένο πάνω στο άγνωστο, μια μικρή αντίσταση απέναντι στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Δεν είχε σημασία πόσο γερό ήταν το σκαρί. Σημασία είχε πως πάνω του ταξίδευε ένας άνθρωπος που δεν είχε ξεχάσει προς τα πού ήθελε να επιστρέψει.

Ο Οδυσσέας δεν ταξίδευε επειδή αγαπούσε τη θάλασσα. Ταξίδευε επειδή υπήρχε μια Ιθάκη μέσα του.

Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό καράβι του ανθρώπου: όχι αυτό που τον μεταφέρει από έναν τόπο σε έναν άλλον, αλλά εκείνο που τον κρατά όρθιο όταν ο προορισμός χάνεται από τον ορίζοντα.

Το καράβι του Οδυσσέα πέρασε από τέρατα, θεούς, καταιγίδες, νησιά και λήθη. Μα η μεγαλύτερη θάλασσα δεν ήταν η εξωτερική. Ήταν εκείνη που κουβαλούσε μέσα του. Ο φόβος, η μοναξιά, η επιθυμία, η μνήμη, η αμφιβολία.

Κάθε κύμα μπορούσε να τον απομακρύνει. Κάθε λιμάνι μπορούσε να γίνει ένας πειρασμός να ξεχάσει. Κι όμως, συνέχιζε.

Γιατί ο νόστος δεν είναι η επιστροφή σε έναν τόπο. Είναι η επιστροφή στον εαυτό που κινδύνεψες να χάσεις.

Κάποτε το καράβι τελικά φτάνει στην Ιθάκη. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζουμε.

Γιατί τότε αρχίζει ένα άλλο ταξίδι: να αναγνωρίσεις τον τόπο στον οποίο επέστρεψες και να καταλάβεις πως δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος που έφυγε.

Ίσως γι’ αυτό το καράβι του Οδυσσέα να μην παροπλίστηκε ποτέ.

Συνεχίζει να ταξιδεύει μέσα μας.

Κάθε φορά που φεύγουμε.

Κάθε φορά που χανόμαστε.

Κάθε φορά που, παρά την καταιγίδα, κρατάμε ακόμη το τιμόνι.

Και κάπου μακριά, πέρα από τον ορίζοντα, η Ιθάκη εξακολουθεί να περιμένει.