Αγκυρώσεις.

 

Δεν είναι όλες οι αγκυρώσεις στη θάλασσα. Κάποιες βρίσκονται βαθιά μέσα μας.

Αγκυρωνόμαστε σε ανθρώπους, σε τόπους, σε αναμνήσεις, σε λέξεις που ειπώθηκαν κάποτε και δεν ξεχάστηκαν. Αγκυρωνόμαστε ακόμη και σε πράγματα που μας πλήγωσαν, μόνο και μόνο επειδή τα γνωρίζουμε. Το άγνωστο, όσο ελκυστικό κι αν είναι, έχει πάντα κάτι από γκρεμό.

Η άγκυρα είναι παράξενο πράγμα. Στη θάλασσα σώζει το πλοίο από την παρασυρμένη πορεία. Στη στεριά όμως γίνεται βάρος. Και ο άνθρωπος δεν διαφέρει.

Υπάρχουν αγκυρώσεις που μας προστατεύουν και αγκυρώσεις που μας φυλακίζουν.

Μια αγάπη μπορεί να είναι άγκυρα. Να σε κρατά όταν όλα γύρω σου μετακινούνται. Ένας φίλος, μια πατρίδα, ένα σπίτι, μια μνήμη μπορούν να γίνουν εκείνο το σταθερό σημείο που χρειάζεται ο άνθρωπος για να μη διαλυθεί μέσα στην καταιγίδα.

Αλλά υπάρχει και η άλλη αγκύρωση. Εκείνη που σε κρατά σε έναν τόπο όπου δεν κατοικείς πια.

Σε μια σχέση που τελείωσε αλλά συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου. Σε μια απώλεια που δεν έγινε ποτέ μνήμη. Σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού σου που αρνείσαι να αποχαιρετήσεις.

Τότε η άγκυρα δεν σε σώζει. Σε κρατά στον βυθό.

Κι ίσως το δυσκολότερο πράγμα στη ζωή να μην είναι να βρεις πού θα αγκυρώσεις, αλλά να καταλάβεις πότε πρέπει να ξεαγκυρωθείς.

Γιατί δεν είναι προδοσία να φύγεις από έναν τόπο που κάποτε αγάπησες. Δεν είναι αχαριστία να αφήσεις πίσω σου μια παλιά ζωή. Δεν σημαίνει ότι ξεχνάς επειδή συνεχίζεις.

Κάποιες φορές η μεγαλύτερη μορφή σεβασμού προς ό,τι υπήρξε είναι να το αφήσεις να μείνει εκεί όπου ανήκει: στο παρελθόν.

Η θάλασσα το ξέρει αυτό καλύτερα από όλους.

Κανένα πλοίο δεν μπορεί να ταξιδεύει έχοντας την άγκυρα μονίμως στον βυθό.

Κάποια στιγμή πρέπει να την σηκώσει.

Να αφήσει πίσω του το λιμάνι.

Να δεχτεί τον άνεμο.

Να εμπιστευτεί το ανοιχτό νερό.

Ίσως τελικά η ωριμότητα να είναι μια τέχνη των αγκυρώσεων.

Να ξέρεις πού να ρίχνεις άγκυρα.

Να ξέρεις τι αξίζει να κρατήσεις.

Και, κυρίως, να ξέρεις πότε να την σηκώσεις.

Γιατί ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να είναι μόνιμα αγκυροβολημένος.

Γεννήθηκε για να έχει έναν τόπο να επιστρέφει.

Και έναν ορίζοντα να αναζητά.