Τα πλοία που φεύγουν δεν παίρνουν μαζί τους μόνο ανθρώπους. Παίρνουν μικρές ζωές, ανομολόγητες σκέψεις, βλέμματα που δεν πρόλαβαν να συναντηθούν, αποχαιρετισμούς που έμειναν μισοί.
Το λιμάνι μένει πίσω, ακίνητο.
Το πλοίο όμως ανοίγει δρόμο μέσα στη θάλασσα, αφήνοντας πίσω του μια λευκή γραμμή αφρού, σαν υπογραφή πάνω στο νερό.
Ίσως γι’ αυτό κάθε αναχώρηση να μοιάζει λίγο με θάνατο και λίγο με ελπίδα. Γιατί ό,τι φεύγει δεν χάνεται πάντοτε. Μερικές φορές απλώς αλλάζει ορίζοντα.
Και εκείνος που μένει στην προβλήτα μαθαίνει πως η θάλασσα δεν κρατά κανέναν.
Τα πλοία είναι φτιαγμένα για να φεύγουν.
Κι οι άνθρωποι, κάποτε, για να περιμένουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου